من، مهندس معمار، مجری ذیصلاح نظام مهندسی و فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد معماری ، مسیر حرفه‌ای خود را بر طراحی ساختمان‌های اداری، تجاری و صنعتی متمرکز کرده‌ام؛ فضاهایی که در آن، منطق عملکرد، جریان انسان، و معنا در بستر مکان با یکدیگر پیوند می‌خورند.

باور دارم که معماری، نه صرفاً هنر ساختن، بلکه دانشی زنده برای فهم رابطه‌ی انسان، مکان و اندیشه است. از همین رو، مطالعاتم در حوزه‌ی علوم اعصاب و معماری مرا به درک ژرف‌تری از چگونگی ادراک فضا، حافظه‌ی مکانی و فرآیندهای ذهنی انسان در تجربه‌ی محیط رسانده است. فضا، در نگاه من، امری ذهنی و درونی است که تنها در حضور انسان معنا می‌یابد.

در مسیر طراحی، از مبانی معماری زمینه‌گرا الهام می‌گیرم؛ رویکردی که بستر طبیعی، اقلیم، فرهنگ و حافظه‌ی جمعی را به‌عنوان عناصر شکل‌دهنده‌ی فضا به رسمیت می‌شناسد. به باور من، معماری باید نه در برابر زمینه، بلکه در گفت‌وگو با آن شکل گیرد؛ گفت‌وگویی میان خاک و اندیشه، میان اقلیم و رفتار، و میان انسان و مکان.

در پروژه‌های من، فضای اداری بازتابی از تعادل میان تمرکز و تعامل است،
فضای تجاری تجلی تجربه‌ی حسی و هویت برند،
و فضای صنعتی نمود دقت، نظم و کارایی.
اما در ورای عملکرد، آنچه مرا در طراحی هدایت می‌کند، جست‌وجوی «حُسن مکان» است؛ همان حس ژرف تعلق و آرامش که در پیوند میان ذهن، فضا و طبیعت پدید می‌آید.

من در معماری به دنبال تعادلی میان منطق و شهود، تکنولوژی و طبیعت، و ذهن و ماده هستم — جایی که فضا نه‌تنها ساخته می‌شود، بلکه اندیشیده و زیسته می‌شود